Artikelen

Vluchtelingen in huis

Als gevolg van de oorlog in Oekraïne moeten miljoenen Oekraïners vluchten. Inmiddels zijn ruim 55.000 mensen aangekomen in Nederland. Hier vinden ze onderdak bij gastgezinnen, die hun huizen voor hen openzetten. Zo ook bij Marja en Alexandra. Ze vertellen ons er alles over!

Zonder aarzelen

Marja en haar man gaven zichzelf meteen op om vluchtelingen in huis te nemen toen Oekraïners naar Nederland kwamen. Ze vertelt ons dat ze zich heeft ingeschreven bij Takecarebnb en langs de gemeente is gegaan. Daar hebben ze aangegeven dat ze ruimte hebben thuis, maar ze werden van het kastje naar de muur gestuurd. Een paar dagen later lazen ze in het plaatselijke blaadje van hun dorp dat er een plan was om vluchtelingen op te halen. Ze hebben toen meteen contact opgenomen met de stuurgroep; die zijn komen kijken en vonden het ook een mooie ruimte. Een van de bestuurders van die groep is toen zelf naar Polen gegaan om de vluchtelingen op te halen. 

Hulp is nodig

Bij Alexandra was het haar man die het idee had dat hij wat voor de mensen in Oekraïne wilde betekenen. “Ik hoefde eerst niet zo nodig. Als hulpverlener help ik al veel mensen maar ik wilde mijn man niet afremmen in zijn enthousiasme. Hij zat op verschillende forums op Facebook en hij kwam zo in contact met een moeder met twee kinderen die wilde vluchten. Na een paar keer videobellen hebben ze besloten met de auto te komen. De moeder had nog nooit in een auto gezeten en ze had pas haar rijbewijs. Toch heeft ze het aangedurfd om de rit vanuit Oekraïne naar Nederland te maken. We hoopten maar dat het goed ging.” Aldus Alexandra. 

De moeder vond het erg eng om zomaar weg te gaan omdat er bij de grens ook mensenhandelaren actief waren. Ze komt uit Soemy (het Oosten) en is toen gevlucht naar Midden-Oekraïne. Daar heeft haar man haar naar de Poolse grens gebracht waar ze afscheid van elkaar namen.  

De man van Alexandra heeft haar via de telefoon begeleid tot Duitsland tot ze plotseling het contact verloren. Ineens zagen ze na een paar uur grote koplampen opduiken voor hun deur. Ze parkeerde de auto niet (die stond midden op straat) en ze rende de auto uit en vloog ons in de armen. Het leek wel een gezinshereniging. Momenteel heeft ze via videobellen iedere dag contact met haar man. 

Een heleboel veranderingen

Alexandra heeft drie jonge kinderen die moesten wennen aan het feit dat er ineens mensen in hun huis waren. Vooral de jongste vond het pittig, ineens was hij niet meer de jongste in huis en werd zijn speelgoed continu afgepakt. Haar oudste vond het daarentegen prachtig. Ineens een ouder meisje in huis om mee te spelen. 

De thuissituatie van Marja ziet er weer anders uit. Zij en haar man zijn allebei gepensioneerd en hun kinderen zijn het huis uit. Zij hebben voor hun jongste dochter, toen ze nog thuis woonde, een deel van het huis omgebouwd tot een eigen appartement. “Dat maakt het ook een stuk makkelijker dan bij de verhalen die je leest van mensen die het huis echt moeten delen. We zijn druk bezig met onze eigen dingen en de vluchtelingen zelf wilden ook hun eigen ding doen. Vooral in het begin wilden ze wat meer op zichzelf zijn en rust hebben. Ze kwamen uit een sporthal in Polen waar ze veel lawaai om zich heen hebben gehad.” Aldus Marja. 

Cultuurverschillen

Alexandra vertelt ons dat ze zich zo goed mogelijk proberen aan te passen: “Het is toch een andere cultuur en er is sprake van trauma’s.” Je ziet volgens haar het verschil in de normen en waarden en de manier waarop er wordt opgevoed. Zo vertelt ze ons dat als zij ziek zijn, ze normaal gesproken naar de winkel lopen en antibiotica gebruiken. Voor praktisch alles gaan ze naar de dokter. Ze zijn verbaasd als blijkt dat je dit hier alleen op recept kunt krijgen.  

Taallessen

Alsof ze nog niet genoeg doet geeft Marja ook nog taalles aan de Oekraïners in haar dorp. Een vrijwilligersproject waarvan ze zelf de initiator is geweest. “Je ziet hoe groot zo'n taalbarrière is en hoe fijn het is als je met elkaar kunt communiceren. Taal is een magisch middel. Ik ben begonnen met lesgeven toen bleek dat het lang zou duren voordat de kinderen naar school zouden gaan. Ze komen nu samen met de ouders naar het taalcafé. Dat liep storm en was ontzettend leuk. Er liggen ook spelletjes, dus de kinderen kunnen naast het leren ook lekker spelen daar.” Aldus Marja.