Cultuur

Het bijzondere verhaal van Marion Bloem

Dit jaar viert Marion Bloem haar 50-jarig jubileum als schrijfster. Alweer 50 jaar schrijft ze boeken! Veel van haar boeken hebben te maken met de Nederlands-Indische geschiedenis, omdat haar ouders, Alexander en Jacqueline Bloem, na de Indonesische onafhankelijkheid naar Nederland zijn gevlucht.

Marion is schrijfster, filmmaker en beeldend kunstenaar. Ze is geboren in Arnhem. Haar vader was een van de overlevende van het Japanse vrachtschip Junyo Maru 

Begin van haar carrière 

Marion ontmoette in 1971 Ivan Wolffers, met wie ze en tijdje later trouwde. Samen reisde ze de wereld rond en schreven ze boeken.  In 1972 begon Marion met het schrijven van kinderboeken, waaronder 'Matabia'. Het boek gaat over een Indisch meisje dat in de jaren 50 in Nederland woonde. 'Matabia' werd bekroond met de Jenny Smelik-IBBY-prijs en de Tiger Award. Het boek werd later ook vertaald in het Japans en in het Duits.   

Haar eerste boek dat geschreven was voor volwassenen was het boek 'Overgang'. Het boek geeft een feministische kijk op het gevaar van etikettering, gepubliceerd in 1976. Daarna zijn er nog vele boeken van haar verschenen. Het laatste boek dat gepubliceerd was heet Indo: een persoonlijke geschiedenis over identiteit.  

Diagnose 

Het leven van Ivan en Marion staat al 20 jaar in het teken van de diagnose van prostaatkanker bij Ivan. Lange tijd bleef de ziekte onder controle, maar sinds een korte tijd zien zijn bloedwaarden er niet zo goed uit. De medicijnen doen hun werk niet meer. Een paar maanden geleden bracht ook een vleesetende bacterie erge schade aan de rechterhand van Ivan aan. Dit maakt hem nog kwetsbaarder.  

Marion vindt de hele situatie erg lastig. Er is constant onzekerheid en ze heeft geen idee wat haar te wachten staat. Toch beseft ze ook dat ze dankbaar moet zijn, dat zij en haar man tot nu toch al een mooi lang leven hebben geleefd. Ze vindt het belangrijk om ook haar passie voor schilderen en schrijven te behouden. "Als je je passie niet bewaart, zal je het nut van het leven niet meer zien. Dan voel je je alleen maar een mantelzorger.” 

Er weer bovenop komen 

Marion zat na het overlijden van haar moeder, zeven jaar geleden, in een diepe put. Ze heeft toen niet goed afscheid kunnen nemen van haar, door de pandemie. Marion voelde zich toen ontzettend moe en wilde weg uit het leven. Er niet meer zijn. Achteraf schrikt ze dat ze ooit die gedachte heeft gehad: ze heeft een liefhebbende man, een zoon en prachtige kleinkinderen.  

Gelukkig krabbelt ze hier langzamerhand weer van bovenop. Dit doet ze door minimaal een uurtje per dag tijd voor zichzelf te nemen: even ontspannen. Ook gaat ze twee keer per week naar pilates, schrijft ze veel en heeft haar eigen kunstgalerie.